Młodsza koleżanka ośmieliła i mnie do napisania paru słów, bo mamy podobne doświadczenia (chodzi o koleżankę - autorkę listu "Przez nylony do serca", który publikuję poniżej - przyp. red.). Mam już 35 wiosen, a pończoszki nylonowe znam od ponad 15 lat. Jednak po roku 90. zdecydowanie porzuciłam je dla rajstop, ale schowałam paseczek z podwiązkami i kilka opakowań "zabytkowych nylonów".
3 lata temu miałam (podobnie jak koleżanka) złamaną nogę. Nie cierpię luźnych strojów i nawet z nogą w gipsie chciałam być elegancka. Przeprosiłam zatem pończoszki. Podczas 4 tygodni unieruchomienia i pobytu w domu mój małżonek skakał wokół mnie jak nigdy (byliśmy wtedy małżeństwem z blisko 10 letnim stażem i szczęśliwymi rodzicami 4 letniego wówczas Frania).

Po zdjęciu gipsu szybko wróciłam do formy a małżonek zmarkotniał. Spytany o przyczynę, wyszeptał czerwony jak burak: "bo nosiłaś pończoszkę, a teraz..." Tego samego dnia wieczorem ubrałam "nylony", a owocem szalonej nocy jest nasza 2 letnia Marysia. A ja staram się jak najczęściej rozpieszczać męża "nylonami".
 

Pozdrawiam Ania.

_________________

Od redakcji: nadesłano w 2003 roku.