Obrzmiałe słońce powoli zapadało się za horyzont. Mimo gęstniejącego zmierzchu  miasto wciąż pulsowało żarem dnia. W małym mieszkanku Karoliny wszystkie okna były szczelnie zasłonięte.

Ranek nie zaczął się zbyt dobrze. Zaspali obydwoje. Popędzili do łazienki. Nie obeszło się bez małej kłótni o pastę do zębów, która miała kontynuację przy stole.

To miała być zwykła kontrolna wizyta. Od lat Patrycja chodziła do tego samego lekarza. Ich znajomość nie wykraczała poza sztywne ramy relacji ginekolog-pacjentka.

(...) Odczułem gwałtowną potrzebę kontaktu z osobą nadającą na tej samej fali - osobą, która jest wewnętrznie piękną i ładuje moje akumulatory w sposób niezwyczajny. Przebywanie z nią stało się czymś doskonałym.

Pończochy to moja pasja. Każdą atrakcyjną kobietę, jaką widzę, rozbieram wzrokiem. Zastanawiam się zawsze, czy na nogach, pod sukienką lub spódnicą, ma pończochy czy rajstopy. Czasem udawało mi się podejrzeć więcej niż pani by sobie życzyła, np. gdy siedząc przy kawiarnianym stoliku jej spódniczka uniosła się nieco, odsłaniając uda.

Wagon kołysał się miarowo, tak jakby od niechcenia, bowiem pociąg wlókł się niemiłosiernie. Był to osobowy w starym, poczciwym stylu przełomu lat 60 i 70 XX stulecia, relacji Warszawa – Białystok.