Pończochy Full Fashioned to klasyka kobiecej elegancji i uwodzenia, ale... wymagająca staranności. Chodzi o szewek i jego równiutkie ułożenie na nodze. Niedbałość w tej materii może sprawić, że nawet najładniejsze nogi, zamiast zyskać, stracą swój urok.

Takiej dokładności w ubieraniu i noszeniu nie wymagają nylony bezszwowe. Ich produkcja stała się możliwa dzięki zastosowaniu maszyn rotacyjnych, tkających dookólnie. Tak utkana pończocha nie wymaga zszywania, a więc szewek stał się zbędny. Oryginalnie tkane na rotacyjnych krosnach pończochy miały wzmocniony przód (palce) i piętę (RHT = Reinforced Heel and Toe). To było możliwe dzięki zastosowaniu maszyny „reticulating heel” również wytwarzanej przez Reading. Tkała one kieszeń pięty do pończochy, używając kolejności: najpierw stopa, następnie kieszeń pięty, noga i manszeta górnego rantu. W ten sposób powstawał charakterystyczny V na pięcie, który powszechnie znamy i lubimy. W początkach produkcji pończoch na krosnach rotacyjnych zarówno palce, jak i pięta były wzmacniane podobnie do oryginalnych FF-ów, co dawało użytkowniczce gwarancję, że ostre paznokcie lub szorstkie buty nie spowodują „lecenia oczek”.

Późniejsze pończochy były tkane z różnymi wariantami wzmocnień, a nawet rezygnowano z nich. Ewoluowały w kierunku kształtu kropli („tear drop”) części przedniej.

Przód był szewkowany pod stopą i wyglądający jak kropla. Połowiczne wzmocnienie było kolejnym krokiem do tzw. „sandalfoot” czyli pończoch do sandałków (bez żadnych wzmocnień). Pięta również ewoluowała od w pełni wzmocnionej do muszelkowatych obcasów i w końcu do „nude heel” czyli pończoch bez pięty.

Różne rodzaje splotów pończoch bezszwowych

Monofilament plain knit (regularny płaski z pojedynczej przędzy): To jest oryginalny splot pończoch wytwarzanych na liniowych krosnach. Jest ciągły (lecące oczka), elegancko gładki i jedwabiście miękki w dotyku. Ma piękny połysk i jest wiodącą techniką tkacką ery nylonów. Charakterystyczny dla nylonów FF oraz RHT produkowanych do wczesnych lat 60-tych.

Micromesh: Ten ciągły ścieg został wynaleziony dla stworzenia pończochy o strukturze maty w latach 60-tych. Wykonywany na maszynach rotacyjnych. Jest miękki i bardzo gładki, ale ostry w dotyku (mocno szeleszczący przy pocieraniu). Bardzo elegancki i błyszczący.

Wzorzysty
Pończochy wzorzyste, produkowane na nowoczesnych maszynach, miały ściegi w romby, owale i fale. Były najbardziej popularne w latach 60-tych. Kompanie dziewiarskie zaopatrywały się we włoskie programowalne maszyny, których precyzja dawała nieograniczone możliwości w tkaniu wzorzystych pończoch nylonowych.

Nielecący
Oparty na zamkniętych pętelkach, z przestrzenną strukturą (tzw. "kryształki"). Tego rodzaju nylony mają bardziej szorstką teksturę.  Ścieg nieciągły stosowany do pończoch o wyższej wytrzymałości lub jako cienkie opaski zapobiegające lecącym oczkom tuż poniżej manszety pończochy. Splot nielecący sprawia, że w pończosze zrobi się dziura, a oczka nie polecą (patrz zdjęcie obok).

Istnieje wiele typów pończoch nielecących, mających ładny splot, przejrzystość oraz połysk.
Nylony tego typu były bardzo powszechne w Polsce w latach 70-tych i do połowy lat 80-tych. Kobiety kupowały je nie tyle dla magii i zmysłowości, ile z powodu ich wytrzymałości i niekwestionowanej przewagi nad ówczesnymi rajstopami w elegancji. Więcej na ten temat znajdziesz w poblikacji W Polsce stylony.